Verliesaversie

Elk initiatief heeft een investering in zich: geld dat is uitgegeven, tijd besteed, mensen toegewezen. Wanneer de vraag over stoppen opkomt, is dat het eerste wat mensen voelen.

De capaciteit die vrijkomt door te stoppen is moeilijker concreet te maken. Het ligt in de toekomst, is hypothetisch, en moet worden verdeeld over werk dat nog niet is begonnen. Zo is de weging vanaf het begin al scheef. Wat verloren gaat worden, voelt zwaarder dan wat gewonnen kan worden.

Dit is geen verkeerde beoordeling, maar gewoon hoe mensen gebouwd zijn. Brown, Imai, Vieider en Camerer (2024) analyseerden 607 inschattingen uit 150 studies en vonden dat verliezen ongeveer twee keer zo zwaar wegen als vergelijkbare winsten.

Tegen die neiging in is het moeilijk om een eerlijke vergelijking te maken. Het initiatief behoudt dus zijn plek omdat opgeven als een verlies voelt, terwijl het beslag op de capaciteit dat erbij hoort, onzichtbaar blijft.

De Existence Review dwingt beide kanten op tafel: het maakt de onzichtbare winst net zo zichtbaar als het zichtbare verlies.