Doorgaan is een besluit dat niemand neemt

Het stoppen van een initiatief is een beslissing. Die heeft een reden nodig, iemand die dat besluit neemt, en een gelegenheid om dat besluit te nemen. Doorgaan heeft dat allemaal niet nodig. Wanneer je alles met rust laat, gaat het werk gewoon door.

Twee biases versterken dit. De eerste is een voorkeur voor de bestaande toestand, gewoon omdat deze bestaat: status-quo bias. De tweede is dat mensen schade door niets doen makkelijker accepteren dan schade door handelen: omission bias. Stoppen is een actie, en eentje die de aandacht trekt. Doorgaan is een omissie die niemand hoeft te verdedigen. Dus wordt de vraag nooit gesteld. Het initiatief gaat door, omdat niemand gedwongen wordt om te checken of het nog steeds zijn plek in het portfolio verdient.

Maar dezelfde onderzoeken die deze biasen benoemden, wijzen ook de uitweg aan. Mensen houden slechts vast aan de status quo zolang vasthouden geen actie vereist. Wanneer doorgaan actief gekozen moet worden, laten ze veel makkelijker los. Zo is de Existence Review ontworpen: die maakt van doorgaan geen default meer, maar een beslissing, genomen op een vooraf bepaald moment, en vastgelegd.